|
|
"Where Do I Go Now", de titel van Kane’s eerste single is gelijk een goede vraag. Want laten we eerlijk zijn, ’what’s next?’ Als het eerste het beste wat je uitbrengt onmiddellijk gehonoreerd werd in Nederland met een Radio 3FM Megahit? Kan het nog beter? Ja dat kan. Wat te denken van twee Megahits? Immers ook de tweede single ’Damn Those Eyes’ kreeg dezelfde status toegemeten in Nederland. Zoiets legt de lat wel erg hoog voor een beginnend rockbandje. Met hun debuutalbum ’AS LONG AS YOU WANT THIS’ in de hand, springt Kane over deze hindernis heen. Deze band wenst niemand te ontgoochelen. Zoveel voorspoed als Kane heeft gehad, is bijna verdacht. Het lijkt wel alsof het hun allemaal gewoon is komen aanwaaien. Vergeet het maar. Ze hebben er keihard voor gewerkt. "Totdat onze eerste single ’Where Do I Go Now’ uitkwam,, had bijna niemand nog van ons gehoord,’ kijkt zanger Dinand Woesthoff terug op de periode waarin alles plotseling in een stroomversnelling raakte. De hecktiek neemt nog dagelijks toe. Het plotselinge succes heeft Woesthoff zelf net zo zeer verbaasd. Van management- stalgenoten Anouk en Billy The Kid wist hij hoe moeilijk een eerste single normaal gesproken is. "Rock ligt gewoon moeilijker, dat is een feit. Kijk maar naar Guano Apes. Die hebben er driekwart jaar over gedaan," stelt hij vast. Dankzij genoemde collega’s wordt Kane vaak in één adem bij de ’Haagse scene’ gerekend. "De connectie is duidelijk, maar om dat nou een scene te noemen, vind ik wat overdreven," oordeelt hij. Kane’s historie telt overigens pas twee jaar. Pas zo kort spelen Woesthoff en gitarist Dennis van Leeuwen samen. Laatstgenoemde begon direct fanatiek optredens te ritselen, waarbij de heren de mazzel hadden dat tot twee keer toe de juiste bobo’s zich in het publiek bevonden. Binnen drie maanden en slechts vier optredens verder hadden ze reeds een contract bij BMG op zak. Wie denkt dat toen de succestrein begon te rijden, heeft het mis. Eerst werd die op een rangeerspoor gezet. Een band met zo weinig ervaring moet eerst rijpen, zowel live als in de studio. "Als je op zo’n moment meteen iets gaat uitbrengen, ga je als band kapot," beweert Woesthoff. "Dat moet je nooit doen in de ontwikkelingsfase. We mochten zelf aangeven wanneer we dachten klaar te zijn." Vervolgens heeft de band acht maanden ’niks’ gedaan, althans voor de buitenwereld. Ondertussen werd er veel geschreven en gerepeteerd. Op een gegeven moment stelden ze op verzoek van BMG een cassettebandje samen met vijf nummers om mee de studio in te gaan voor demosessies. Op het laatste moment vielen er nog twee nummers af. Eentje werd vervangen door een in de haast gecomponeerd en op het bandje gekwakt ’aardig deuntje.’ Dat bleek een oerversie te zijn van ’Where Do I Go Now.’
Het kan raar lopen, dat blijkt maar weer. Ook de tweede single, de rockballad ’Damn Those Eyes’ dateert van die begintijd. "Oh, dat nummer is zeker anderhalf jaar oud," rekent Woesthoff uit. "Zoals het nu klinkt met die strijkers, zo had ik het wel in mijn hoofd, maar daar waren we toen nog helemaal niet aan toe. Een mooi idee kun je nog altijd vermoorden in de uitwerking. Vandaar dat we daar tot nu mee hebben gewacht. Het is veruit de meest bewerkelijke track van de hele cd geweest. Een echt geproduceerd liedje. Maar het is wel het liedje zelf geweest dat de weg heeft gewezen." ’Damn Those Eyes’ is het het enige nummer op het twaalf tracks tellende album dat een in strijkers gebed arrangement heeft. De rest is meer pure rock van alternatieve snit. "Onze benadering en die van onze medeproducers Henkjan Smits en Haro Slok is heel puristisch geweest," omschrijft Woesthoff het opnameproces. "What you hear is what you get, zeg maar. Alles is analoog opgenomen om echt dat midden-in-je-smoel-gevoel te krijgen. Het is geen ouderwetse rock ’n’ roll plaat geworden, maar het is natuurlijk wél rock ’n’ roll." Ronald Prent komt de eer toe die krachtige rocksound in de eindmix nog wat meer punch te geven. Woesthoff: "Prent is echt de allerbeste mixer die er is. Ik ben er trots op dat hij met ons heeft willen werken. Hij had het ook kunnen weigeren. Stiekem hoop je erop dat zo’n kei met een beetje geluk misschien je tweede cd mixt, maar hij was er vanaf de eerste single al bij".
Inderdaad ronken Dennis van Leeuwens gitaren precies zoals het hoort. "Onze eerst twee singles zijn nog relatief ’rustige’ nummers vergeleken met de rest, ballads als ’Rescue Me’ en ’My Heart’s Desire’ daargelaten natuurlijk,’ vindt Woesthoff. Neem een nummer als de beoogde derde single, ’Hands’ waarmee ze elk optreden besluiten, dat rolt van het begin tot het einde. Met ’Keep My Head Down’ wordt het gas wat teruggenomen. Maar vooral het titelnummer ’As Long As You Want This’ gebaseerd op een moddervette rockriff, staat weer als een huis.
’AS LONG AS YOU WANT THIS’ slaat op ’Rumble In The Jungle’, de documentaire over bokslegende Muhammed Ali, Woesthoffs favoriete film. Wie de film gezien heeft, weet dat het thema niet Ali’s ongeëvenaarde bluf betreft maar juist zijn ongekende wil-om-te-winnen mentaliteit. Het ligt voor de hand om Kane’s stootkracht re reduceren tot ongecontroleerde Haagse bluf. Dat is echter te gemakkelijk. Kane durft ook de ring in te stappen. Er spreekt een onmiskenbare trots uit. "Als wij het podium opstappen dan gaan we voor de kill," licht Woesthoff toe. "Anders kun je net zo goed thuisblijven."
Qua thematiek staat het titelnummer volkomen alleen. De andere elf tracks van het grotendeels in de Wisseloord Studio’s opgenomen debuut hebben iets ongrijpbaars gemeen dat het best als ’het noodlot’ kan worden aangeduid. "Met mijn stem voeg ik, denk ik, iets toe aan dat gevoel," analyseert Woesthoff, die tegenwoordig ook een groeiende bekendheid geniet als liedjesschrijver voor anderen zoals bijvoorbeeld Anouk en Volumia!. Dankzij zijn kenmerkende stemgeluid dat iets weg heeft van de Seattle-School van rockvocalisten, wordt Kane in de pers vaak tamelijk gemakzuchtig als ’postgrunge’ omschreven.
Woesthoff, die Elvis en Bono als zijn favoriete zangers noemt, prefereert de van The Who afkomstige term Maximum R&B. "Dat stamt uit de tijd dat R&B nog stond voor rhythm & blues," legt hij uit. "Ik vertaal dat als ’rock ’n’ roll met een scherp randje. Dat wil niet zeggen dat wij alleen maar hard kunnen spelen. Dit is een rockplaat met een harde kant, maar ook zo af en toe een lief kantje. Het komt in elk geval allemaal recht uit het hart."
Het album is inmiddels bekroond met een gouden plaat. In mei verscheen de derde single van Kane, getiteld ’I Will Keep My Head Down.’ Evenals de eerste twee singles is dit nummer afkomstig van het debuutalbum. Kane is momenteel bezig met een tour langs het clubcircuit in Nederland en de band is in de zomer te zien op diverse festivals.
Groepsleden
Dinand Woesthoff - zang
Dennis van Leeuwen - gitaar
Tony Cornelissen - gitaar, achtergrondzang
Aram Kersbergen - bas
Cyril Directie - drums
reageren op Kane...
|
