|
|
In 1991 brengt Rowwen Hèze 'Bestel mar' uit, een eigen bewerking
van Los Lobos' 'Anselma'. Het lied, waarin de landerigheid, maar
ook de warmte van het dorpscafé wordt bezongen, betekent de start
van een snelle landelijke doorbraak van de Limburgse band. Rowwen
Hèze begint een zegetocht langs het club- en feesttentencircuit,
en de geschiedenis van de band kan voortaan worden geschreven als
een opeenvolging van hoogtepunten.
Rowwen Hèzes tweede cd, 'Boem' wordt goud. Hetzelfde lot is de
opvolgers van 'Boem' beschoren: de cd's 'Zondag in het Zuiden' en
" 't beste van twee werelden " bereiken zelfs een platina status.
In 1992 staat de band met veel succes op Pinkpop. Na afloop wordt
dat heuglijke feit door heel America gevierd. Er volgt in hetzelfde
jaar nog een spetterend optreden in het kader van de Amsterdamse
Uitmarkt, met als gasten Karin Bloemen, Pierre le Rue en, jawel,
Flaco Jimenez. Flaco, 'I love these guys' nodigt de band spontaan uit
om naar Texas te komen. Maar ja, vliegangst, gehechtheid aan thuis,
dus dat voorlopig maar niet.
In 1993 staan de Limburgers op het prestigieuze Roskilde Festival,
in 1997 op Parkpop in Den Haag en op Lowlands in Biddinghuizen.
'Feestband'
De naam van 'Rowwen Hèze' is inmiddels meer dan gevestigd.
Allereerst als 'feestband'. Begrijpelijk: elk optreden wordt
gekenmerkt door zweet, bier en een luid zingende, hossende menigte.
Maar stap voor stap wordt ook duidelijk dat de band niet alleen
maar staat voor heel veel plezier. Het zijn met name de teksten
van Poels, waarin heel minutieus en liefdevol het leven van alle
dag - liefde, ellende en dood - wordt beschreven, die aandacht
trekken. De roep om die liedjes eens weg te halen uit de atmosfeer
van de feesttent en ze in het theater te brengen wordt luider en
luider.
Eind 1997 is het zover. Rowwen Hèze laat zich door regisseur Loek
Sijbers overhalen en de band staat een maand lang in de schouwburg.
Mensen die werden afgeschrikt door het pogogeweld krijgen nu de
kans om vanuit hun comfortabele theaterstoel het mooiste van Rowwen
Hèze te bewonderen. In de voorstelling 'Rowwen Hèze giet vremd'
verbeelden amateurtoneelspelers en de band een dag uit het dorpsleven.
Er wordt gevreeën, geruzied, getrouwd, gefeest en gestorven.
Texas
Voorjaar 1998 blijkt zelfs bij Jack Poels van vliegangst geen sprake
meer. Rowwen Hèze gaat in Texas tussen de Duitse immigranten en de
chicano's op zoek naar haar roots. Een NPS-cameraploeg gaat mee. De
band geeft enkele concerten in clubs in Austin en op het Texaanse
platteland. Flaco Jimenez wordt bezocht en ook diens broer Santiago.
Natuurlijk laat de band zich niet de kans ontgaan om samen muziek
te maken. 'Alles heeft hier een andere maat' constateren de bandleden
verwonderd in Leon Giesens documentaire 'Van America helemaal naar
Amerika' die eind 1998 door de NPS wordt uitgezonden. Maar er is
toch ook herkenning. Is bar-grill 'Moonriver' in Spicewood, gelegen
vlak bij de ranch van Willie Nelson, eigenlijk niet gewoon Boëms Jeu?
Winter '98/'99 is Rowwen Hèze opnieuw in de schouwburg te vinden,
ditmaal in de vorm van een heuse theatertour. In de voorstelling
'Van America helemaal naar Amerika' doet de band akoestisch verslag
van haar reis naar 'Groot Amerika'. Een jaar later volgt een reprise.
De show krijgt heel wat lof. Zo probeert Dieter van den Bergh in OOR
te verwoorden wat de voorstelling bij hem losmaakte:
kippevel, tranen in de ogen en een brok in de keel.
'Van America helemaal naar Amerika' ziet hij als 'de optelsom van
de allermooiste Rowwen Hèze-liedjes, verpakt in mooie beelden, die
nu eindelijk de uitvoering krijgen die ze al jaren verdienen'.
Bevriende muzikanten
In 1999 volgt een tweede optreden op Pinkpop. Een maand later is
de band opnieuw in Landgraaf present; ditmaal als supporting act
op het concert van The Rolling Stones in het kader van de Bridges
to Babylon tour. In de herfst van dat jaar vindt plaats waar velen
al tijden naar uitkeken: een muzikale ontmoeting tussen Rowwen Hèze
en Los Lobos. In de prachtige entourage van het Amsterdamse Paradiso
wordt door Jack Poels en Cesar Rosas 'De moan' ('Estoy estado aqui')
ingezet, waarbij Tren van Enckevort en David Hidalgo de
accordeonpartij verzorgen. Heel wat toeschouwers ondergaan met
tranen in hun ogen dit muzikaal geluk.
Eind augustus 2000 doet Rowwen Hèze weer eens de Zomerparkfeesten in
Venlo aan. Precies om middernacht zet de band 'November' in, de
ballade over een onmogelijke liefde die speelt in dit 'stedje van
lol en plezeer'.
In hezelfde jaar wordt met een feestelijk concert op de thuisbasis
America samen met duizenden bezoekers het 15-jarig bestaan van de
band gevierd.
Afwisseling van tent- en schouwburgoptredens schijnt de band
ondertussen te bevallen: In het seizoen 2001/2002 verzorgt Rowwen
Hèze een nieuwe theatershow. Onder de geheimzinnige titel DADPGS
krijgen de bezoekers voor de pauze een inkijkje in 'het oefenhok';
daarna maken ze gezeten in het pluche, dus 'zonder modder aan de
schoenen', een heus tentconcert mee.
DADPGS ('Drinken as de pis giet stinken') blijkt uiteindelijk een
medisch recept dat het aan de tap goed doet.
Kortom: we zijn weer thuis.
Dat optreden met verwante, bevriende muzikanten Rowwen Hèze in
hoge mate inspireert, blijkt niet alleen uit het concert met Los
Lobos, maar ook tijdens een optreden met Bløf, begin 2002, als in
Ahoy Rotterdam in het een week durende festival De Vrienden van
Amstel onder andere een perfecte uitvoering van Bløfs 'Zaterdag'
wordt gebracht.
Lof
In de loop der jaren vallen de band de nodige prijzen ten deel.
Zo kent in 1997 de Nederlandse Toonkunstenaarsbond Rowwen Hèze
De Gouden Notekraker toe, uit waardering voor haar 'voortdurende
propaganda voor de levende muziek'. Op 15 februari 1999 ontvangt
Rowwen Hèze van de stichting Conamus een Gouden Harp. Deze
oeuvreprijs wordt haar toegekend door een jury die
bestaat uit vakbroeders. In haar rapport prijst de jury Los Limbos
voor haar pioniersrol bij de herwaardering van de regiopop, voor
de geloofwaardigheid van zingen in eigen dialect. De teksten van
Jack Poels worden geprezen: 'Op een bijna poëtische manier verhalen
ze van onopvallende, maar toch eigenlijk allemaal niet zulke gewone
mensen uit de Peelse regio'. Ook blijkt de jury onder de indruk van
het vakmanschap, enthousiasme, de vereenzelviging met het publiek
en de eigenzinnige richting die de band in artistiek opzicht heeft
gekozen.
Eigenzinnig is de band zeker, en dat niet alleen artistiek. Zo
staan Loek Sijbers en Leon Giesen - en zij niet alleen - verbaasd
over de wonderlijke chemie van het zestal dat met beperkte middelen
tot zulke wonderschone muziek komt. Gevraagd naar de reden van dit
succes komt gitarist Theo Joosten niet verder dan 'het zal wel aan
onze koppen liggen'. Maar uiteindelijk licht Jack Poels toch een
tipje van de sluier.
In zijn dankwoord bij de prijsuitreiking van de Gouden Harp zegt hij
namens de band met de prijs heel gelukkig te zijn.
En dan komt het: 'Maar aan geluk gaat een lange weg van geduld vooraf'.
Het geheim van Rowwen Hèze? Een kwestie van geduld!
reageren op Rowwen Hèze...
|
