|
|
Er wordt wel gezegd dat het Franse chanson dood is. Dat zangers, die het leven zelf van tekst en muziek voorzien in het Frans zo mooi en in één adem chanteur-auteur-compositeur genoemd een uitgestorven soort is. Dat er niets anders opzit dan te herhalen wat ooit is vastgelegd in eerbied voor het erfgoed en de verdwenen generaties.
En dan blijkt plotseling dat het chanson leeft. Dat er nota bene hier in Nederland zo'n chanteur-auteur-
compositeur woont en droomt, in tekst en muziek. Een Fransman zo Frans als een Frans chanson kan
zijn. Wonend in een heel on-Frans rijtjeshuis, één straat verder dan waar ik geboren ben onder de toren met hetzelfde carillon dat we koesteren in liefde en soms haat als de nacht te kort was. Noem het toeval. Voor mij is het een gelukkige samenloop van omstandigheden.
Luister naar hem en ga hem vooral ook zien. Fernand Huard mag zich wettig erfgenaam noemen van een
onuitroeibare traditie. Het chanson is dood, zegt men? Vive la chanson.
reageren op Fernand Huard...
|
